Herri Kazetaria unibertsitatean

Tabernan pare bat garagardo hartu eta klasera joan nintzen. Pantailari begira nengoela, pixagura sartu zitzaidan, baina deskantsua egingo genuelakoan beste edozertan pentsatzen hasi nintzen. Leihotik begiratu nuen, euri zaparrada galanta, horrek ez zuen laguntzen. Irakasleari begiratu nion ea zertaz zebilen hitz egiten. Bideo bat jarri behar zuela esan eta nire salbamendua izango zela pentsatu nuen. Baina ez zen hala izan, bideoa Euskal herriko ibaien inguruan zen, ura, ura eta ura.

Azkenean, aulkitik altxa eta baimena eskatuz komunera habiatu nintzen. Bertan nengoela, tiroak eta oihuak entzun nituen. Burura etorri zitzaidan lehenengo gauza, hirugarren edo laugarren mailakoen film labur bat oso altu jarri zutela izan zen, beraz, nirera jarraitu nuen. Halako batean komunean pausuak entzun nituen, turkieraz hitz egiten zenbiltzan bi gazte ziren: erasmusak ote?. Komunetik atera nintzenean konturatu nintzen gertatzen zenaz, irakasle eta ikasleak bahitzeko intentzioarekin obretan lan egiten duten turko koadrila bat iskanbila sortzen ari ziren pasilloetan.

Weegee argazkilariaren antzera, argazkiak ateratzen hasi nintzen, garrantzia kendu nahian gertatzen ari zenari, baina batek ikusi ninduen beraz korrika egiten hasi nintzen. Beraiek onak direnez alperrarena egiten, dudarik gabe banekien irabaziko niela. Liburutegian sartu nintzen, eta bertatik mugikorrarekin Ertzaintzara deitzen nuen bitartean, aldizkari ezberdinetara emaila bidali nuen, argazki pare batekin. Facebooken lagunei gertatzen ari zenaren berri eman nien. Nire azken hitzak baziren, nahiago nuen aprobetxatu gertatzen ari zenaren inguruan aritzeko, komunikabideei morboa sortzen duten gezurrak kontatzeko aukera eman baino.

Ez nekien zenbat denbora neraman gela horretan sartua, baina urduri nengoen. Hori dela eta, FarmVille jokoa ireki nuen eta lasai asko tomateak landatu nituen. Halako batean, itzalak ikusi nituen ate azpitik, bihotzaren taupadak azkartu egin ziren, arnasketa ere. “Lasai Ertzaintza gara” entzun zen. Hitzak lasaitu beharko ninduten, baina batek daki zergatik ez zuten egin. Kanpora atera ginen,  turkiarrak atxilotuak zeuden eta nire lagunak barrez. Azken horiek betiko moduan, “living la vida loca”.

Hurrengo egunetan dei asko jaso nituen komunikabideen aldetik eskerrak emateko. Herri kazetari bihurtu nintzen, ja! Gomendatzen dizuet noizbait esperientzia hori bizitzera.

A.Irazusta

Advertisements

One response to this post.

  1. Posted by hitzezblai on maiatza 4, 2010 at 10:38 am

    jajajajaja, eta hau???? nolatan horrelako idatziak.
    Oso deskriptiboa baina azkarra, deskribapen gehiago egin zenitzake irakurlea gehiago kokatzeko: lekua, jendearen itxura, zure egoera etab.

    Ondo dago bestelako gauzak ere idaztea

    Erantzun

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s

%d bloggers like this: